We zijn nu twee weken verder en Tim is erg veranderd, vrolijker, zonder problemen naar school en lachend uit school, verteld enthousiast zijn verhalen over school en is veel gezelliger en bereikbaarder geworden.
Thuis is hij weer rustiger en spontaner en heeft meer zin om dingen te doen, onderneemt weer meer, en zijn creativiteit is weer volop aanwezig al ben ik daar niet altijd zo blij mee. Het willen maken van een achtbaan in de tuin en een waar kantoor in de speelkamer waar ook onze telefoon, oude printers en vele andere apparaten in huis naar toe zijn gegaan, zelfs zijn matras en dekbed kwamen nu eens op een positieve manier naar beneden dit is ook wel als hij boos is zijn afreageer wapen want hij wil graag ook in zijn kantoor slapen! Maar ook vond hij dat zijn locker kastjes uit de slaapkamer erbij moesten en trof deze al uitgeruimd halverwege de tocht naar beneden aan en omdat het nog niet helemaal duidelijk voor hem was een half uurtje later nog eens......pffff.
Mikki had er niet echt problemen mee dat haar broertje van school ging, wel waren we even vergeten dat ik daar dan ook niet meer zou zijn maar ze doet het erg goed en voelt zich daardoor ook wel weer groot.
Natuurlijk blijft Tim nog 'bijzonder' en is de schoolwisseling een positieve verandering maar wordt er vanuit deze school ook verwacht dat we met handvatten komen en met onderzoek zeker verder gaan, maar dat is iets wat toch ook wel erg gewenst is in ons gezin.
Maar wat een rust en nee totaal geen spijt van deze stap, voor Mikki kom ik nog op de oude school en dat is weer even gezellig bijkletsen maar merk nog veel frustratie en onzekerheid bij andere ouders en voel mij dan bijna schuldig dat ik daar buiten Mikki om dus zo goed als geen last meer van heb.
Wat een school dan ‘toch’ kan aanrichten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten