Erkenning

Vandaag werd ik door een stagiaire op school gevraagd of ze mij mocht interviewen, natuurlijk leuk!

Maar al direct daarna kreeg ik wel een vervelend gevoel dat ik haar misschien helemaal niet zoveel kan vertellen, ik zit nogal vol met informatie die bijna alleen ik weet en niet zomaar kan delen en met een interview op school over school of over Tim, ik kan natuurlijk nooit een eerlijk samenhangend verhaal maken voor een stagiaire.

Maar wat blijkt, langzaam geeft ze aan de leraar te kennen en legt haar verhaal voorzichtig uit, dan gaat er een boek van erkenning open.

Ze verteld wat en ik herken het en zij knikt bij mijn ontdekkingen en erkent dat zij de leraar ook zo kent en hij moeite heeft met het omgaan met wat moeilijk lerende kinderen en ze geeft daar een voorbeeld bij van een kind wat een laag cijfer had gehaald en daar heel neerbuigend en algemeen in de klas vermelde dat het weer zover was.....hier zit mijn zoon dus bij in de klas! en was dit maar een voorbeeldje!

Het was een gesprek wat bijna niet anders kon, allebei voelde we onze grens en gaven deze aan.

Zij hoefde van mij niet alles te weten wat ik wist en ik niet van haar, eigenlijk voelde we en wisten we al genoeg.

We sluiten af met hoe we hier beide mee om zullen gaan, ze klinkt al professioneel en weet goed haar grenzen en beseft daarbij natuurlijk ook heel goed dat ze eigenlijk niet veel kan en niet alleen omdat ze stagiaire is ze heeft er meerdere redenen voor die ik respecteer.

Dit betekend gelijk voor mij dat ik hier dus niets mee kan doen.

Nu dus een situatie dat je eigenlijk een leraar hebt die kinderen naar mijn mening kapot kan maken maar ook vastlopend op gevraagde discretie van de directie die nu echt voor alles open staat en alles doet om de situatie nog te redden en een stagiaire die ook niet anders kan!

Ik ga er nu dan wel vanuit dat het de leraar zijn laatste schooljaar is op deze school......kan ik dit en wil ik dit wel betreft de leraar zo laten gaan?,......sta ik nu voor het blok???