Zieke nek

Met Mikki gaat het heel erg goed, vrolijk en echt aan het opbloeien.

Ze is na ongeveer een jaar weer helemaal beter???

Bij haar is de tijd aangebroken om haar niet meer te behandelen als een ‘ziek kind’ door haar ziek zijn verdwijn je is mijn ervaring in een situatie die het heel moeilijk maakt om boos op haar te zijn.

Wat tot nu toe gebeurde is dat de emoties door haar ziek zijn bij haar maar ook bij ons al gauw grote gevolgen had die de situatie niet altijd veel beter maakte, Mikki was al gauw zielig en heel emotioneel waardoor boos zijn moeilijk is.

Met andere woorden het is weer ‘Back to Earth’ en ook zij moet haar grenzen weer leren kennen.

Nu is Mikki een meisje waar je goed mee kan praten en zeker iemand is waar je ook wat mee kan.

Ze is weer lekker zelfstandig en weet heel goed wat wel en niet kan, alleen is dit iets verwaarloosd en wil ze nog wel eens iets te makkelijk denken qua tijd, geld, mogelijkheden enz.

Maar met Mikki hebben we een schat van een meid die best leergierig is en erg haar best kan doen, ze heeft wel iets strijdvaardigs in haar en dat is best goed.

Hoe haar leven zal lopen blijft toch ook een verrassing maar zullen dit door dat gegeven zeker niet laten beheersen maar wel begeleiden en min of meer ook proberen op dit gebied veilig te stellen.

Het gegeven dat ze zomaar haar klachten terug kan krijgen kan problemen geven in de toekomst bij examens en werk en dat is wat ik voor haar wil veiligstellen.

Het gaat mij erom dat ze dan geen lange onbegrepen weg hoeft in te slaan omdat het geen zij een zo goed als aangetoond bewezen probleem heeft, is helaas niet voor de wetenschap bewezen....en dan heb je het eigenlijk niet!

Dat haar problemen komen van wat ik vermoed instabiele nekwervels (vanaf haar geboorte) die zich vacuüm trekken en misschien soms verschuiven is wel gezien door de (manueel) therapeuten maar dat zegt in deze tijd nog niets.

Nu is daar ook weinig aan te doen dan door nekspieren enz. te blijven trainen, alleen had Mikki de pech dat dit bij haar allemaal niet zo makkelijk meer opging omdat het gewoon te erg was en zij door haar klachten niet goed meer kon functioneren.

Ruim een half jaar heeft ze er dit keer problemen mee gehad, ze zag er slecht uit met wallen, wit en blauw, hoofdpijn, draaierig, misselijk en haar ogen stonden niet goed en ze bleek niet altijd even goed te zien wat ook geconstateerd werd bij een bezoekje aan de opticien omdat ik nu wel eens meer wilde weten.

De opticien constateerde met zijn goed uitgedoste apparatuur dat Mikki wel goed zag maar het gewoon niet zag.

Ze zag er slecht uit en ik had haar ook net weer van school gehaald.

Ik vroeg hem wat hij bedoelde en merkte aan hem een onzekerheid en angst, ik had hem ook alleen verteld dat Mikki zich niet zo goed voelde en ook over haar ogen klaagde en ik wel eens zou willen weten of hij hier iets kon vinden.

Dit was om mijn onzekerheid weg te halen maar ook om mijn gelijk te krijgen naar de medische wereld om aan te geven dat er toch echt wel iets met Mikki aan de hand was, tot nu toe was de situatie niet overal even serieus genomen en dat voelde erg machteloos.

De opticien vertelde met moeite dat er iets medische aan de hand moest zijn, en moest hem toch wel zo spoedig mogelijk verlossen van zijn angst dat ik het vermoeden had dat het uit haar nek kwam, want voor hem leek het meer dat hij ons iets anders misschien wel moest gaan vertellen wat het ook wel eens zou kunnen zijn.

Dit was het begin van eindelijk serieuze genomen acties naar een Universitair ziekenhuis waar ze het vorig jaar heel veel onderzoeken heeft gehad en uit is gekomen dat ze daadwerkelijk pijnklachten heeft (gehad) maar verder niets “wetenschappelijks” te vinden is wat haar zo ziek maakt!.....

Conclusie is dat het geen wat Mikki heeft niet wetenschappelijk bewezen is en dan "bestaat" het in de mediche wereld blijkbaar niet!

Afspraak met het Ziekenhuis is: Dossier Mikki is gesloten maar zo weer te openen wanneer haar klachten weer terug komen.